Autocuidáu, qué cascancia

Nun ye novedá nin l'autoayuda nin los conseyos d'autoayuda.

Recomendados

Beatriz Redondo Viado
Beatriz Redondo Viado
Periodista y profesora de secundaria.

“Yes única”. “Sé independiente”. “Pon límites”. “Sin ti nun yes nada”. “Fuerte per fuera,
tienra per dientro”. “¿Persona altamente sensible?”. “Medita”. “Muévete”. “Nun ye
procrastinación, ye depresión” (versus: “nun yes más vaga que la chaqueta un guardia,
andes murnia). “¡Fute, narcisista!”. “Tienes derechu a sintite bien”.

“Stoprellacionestóxiques”. “¿Apegu ansiosu? ¿Apegu evitativu?”. “Non negociables”.
“Red flags”. “Hábitos del cambiu” “Ayúdateati”·. “Inmadurez emocional. Non depende
de la edá”. “Yovoiaterapia”. “Holasoilatoansiedá”. “Confía”. “Cicatriza”. “Respira”.
Autocuidase da muncha cascancia. Andes tol día intentando ameyorar y, qué sé yo, si
saliste regulera, igual tas esforciándote penriba de les tos posibilidaes. Forciando la
maquinaria. Igual, ¿eh? Too esto tan ¿milenial? dame la gana de da-y la razón a Marx, a
la razón dialéctica, por llamala de dalguna manera. (Tamién-y la podía dar a Hegel, pero
ye liase muncho). Dígolo en plan que pasamos de lo uno a lo otro mui radicalmente. Y
en dambos casos pa llegar al mesmu ensinxacíu. Cuánta falta d’una bendita síntesis.
Al capitalismu, si nun lu mires bien bien, piérdeslu de vista. Entós principies a pensar
que l’autocuidáu ye revolucionariu. Y sí, sí, toi arreblagando penriba de munches fases.
Cuidase ye bien. Ta too inventao: dixéronlo los estoicos, los del cosmopolitismu
(qu’irónicamente tamién yeren los del individualismu): quiérete, yes ún más. El
cristianismu -que foi de beber n’escesu nel estoicismu y Platón- familiarmente, diz lo
mesmo asina: “Ama a los demás como a ti mesmu”. Ta too inventao. Lo que pasa
qu’enantes nun había hagstags. “L’home conquista’l mundu al conquistase a sí mesmu”,
diz Zenón de Citio allá nel IV a. C.). “Basta querer pa ser llibres”(Epicteto, qu’a lo
primero yera esclavu, afirmábalo nel II a. C.). “Al traviés de lo áspero, llegues a les
estrelles” (Séneca, yá nel I d. C., senador y tutor de Nerón él). Sentencies toes elles
dignes de trunfar modo hasgtag, como mínimo.

Nun ye novedá nin l’autoayuda nin los conseyos d’autoayuda. Tampoco nun ye novedá
por qué. O pa qué. Un poco complicao ye, eh, pero como yá cité a Marx y a Hegel,
tengo escusa. La cosa ye qu’un sistema ha de funcionar. El sistema necesita de persones
(tipo Matrix, seguro que la visteis). Les persones pa funcionar han de distraese. Un poco
(a veces). Non muncho (nunca). Asina qu’hai que mantener les constantes vitales y la
fórmula más barata ye qu’elles mesmes quieran vivir. Que si se deprimen y nun son tan
felices como les otres -como les otres parecen- lo meyor ye culpabilizales. Estúpidu ser,
espabila. “Tanto bueno y tu tan ciega”. “Brilli brilli nel futuru y ensin superar al ex”.
Nun afondo más. Porque diba a lo individual, a cómo integramos, cual si humanísticamente lo fueren, les enseñances del sistema. “Pon límites”. Asina que si tienes una amiga fecha una llaceria y ella quier falar un ratín y a ti, pos, que te parte’l día, dices: “Claro, ye que me tengo qu’autocuidar, quién me va autocuidar si nun soi yo (igual la to amiga, otru día, pero si ella se va a autocuidar el día que tu la necesites, pos entós, naide de naide, amiguina).

Anque quiciás Don Naide tenga tamién el so día del autocuidáu, y que sea un día
random y a ver quién lu topa. Lo más fácil ye que Naide tea autocuidándose’l día que lu necesites. Ye una paradoxa llingüística, pero tráxome equí la dialéctica. Llegal igual
nun ye; allegal, guapamente.

“Perdona, quiérote muncho, pero agora tengo que centrame en mí”

Too esto qu’acabo de cuntar ye mui racional. Fala d’emociones, pero fala d’un master
n’Alministración d’Emociones y Compensaciones. A mi yá me sobrepasa. Pues facelu
de baldre, pero lo meyor ye pagando. De toles maneres, hai xente que nunca vamos
sacar el títulu. Nun me parez a mí qu’haya un recetariu. Hai llibros a retorcer, vieyos y
hasta nuevos, pero nun acabamos de quedanos colo importante.

“Perdona, quiérote muncho, pero agora tengo que centrame en mí”. “Si nun me quiero a
mí, nun te puedo querer a ti”. “Si me quieres, dexa que me quiera a mí”. “Sí nun te
quieres a ti mesma, naide te va querer”. “Nun puedo dir al entierru de la güelina. Tengo
que cuidame a mi. Ella querría que yo me quixera”.

Too esto tan lloco nun ye. Únicamente falla una cosina: tu yes coles otres. Esto sal poco
nos manuales d’autoayuda: ¿quién yes sin les otres? Hmmmmm. Lo del animal social.
Lo de qué dibes ser, qué emociones dibes cuidar, solina na selva. Asina que pensar que
l’autocuidase se refier a una mesma, solina soliquina, ye trampa. Parézmelo. Apoloxía
chambona del individualismu. Cruel. Sistemáticu. Funciona.

Actualidad

spot_img