A Noite Celta de Porcía (El Franco, Asturias) é úa referencia na periferia cultural asturiana. É asina porque suopo texer redes comunitarias nel sou ámbito d’influencia y manter a identidá como festa del pueblo máis alló das modas ou das dinámicas de cada momento. El esperiencia de Porcía, qu’é úa leción de trabayo popular, lleva daqué contracultural y tresformador que convirte esta proposta núa cuestión -case- de resistencia frente a outros modelos de dinamización cultural sin arraigo territorial y con un contido ayén pras súas xentes. Referímonos ás fórmulas que tamos vendo nel tempo actual y qu’en muitos casos van da mao d’outros procesos máis estructurales que correlacionan cua turistificación y a degradación del rural.
Disculpen el atrevemento, pro parece oportuno dicir qu’a Noite Celta é úa festa de proximidá que pode valir como espeyo pra outros procesos colectivos, especialmente nel rural. En Porcía hai úa intersección entre lo social y popular con lo cultural qu’enriquece el carácter festivo del evento. É úa festa popular porque sigue, desque empezóu, a mesma traza qu’el resto das propostas festivas da súa contornada, querse dicir, úa festa organizada pola xente del pueblo pral sou proveto. As únicas diferencias que podemos atopar, y que posiblemente señan os componentes máis identitarios, son a súa proposta músical y el entorno de celebración. Envede orquestas hai música tradicional d’Asturias y d’outras rexóis del Arco Atlántico. Y el llugar é el Alameda de Porcía, úa isla fluvial inaccesible el resto del ano, arrodiada pol río que ya da nome al llugar y chía d’árboles qu’asolombran el prao da festa.
A semente foi posta pola mocedá del Franco nel ano 84
A semente foi posta pola mocedá del Franco nel ano 84. Tían el oxetivo de recuperar el desparecido Dominguín dos Remedios con dalgúa proposta festiva que suplira a falta d’éste. A programación con bandas de música celta xa foi úa anovación nel plano cultural. Nun sabemos si casual o non, dáse un acahegamento, qu’einda dura, entre el movemento del celtismo y el astuarianismo col empezo da Noite Celta. Esto é ben raro tendo en conta a situación periférica que tía (y, en parte, que sigue tendo) el estremo máis occidental d’Asturias. Así y todo, nun hai muitas casualidades: nel ano 84 el festival d’Ortigueira fía seis anos del sou nacemento; Beleño (que tocóu nesta primeira edición) taba a pique de publicar Na Ca’l Fuau; Alan Stivell xa era úa referencia mundial con catorce discos nel mercado; y taba en pleno debate a declaración d’un peteiro de rexóis atlánticas como nacióis celta, entre ellas Asturias.
Autoxestión y organización popular son as dúas razóis primeiras que fain qu’a Noite Celta siga sendo úa realidá dende hai cuarenta anos. El autofinanciamento posibilita qu’a festa siga sendo del pueblo, sin dependencias de terceiros. El donativo da vecindá y dos comercios del llugar é úa das fontes primeiras de financiamento. Esta cuestión é un xeito d’implicación da comunidá. As festas populares son úa evidencia de lo que pode puxar úa comunidá unida y organizada alredor d’un oxetivo común pra miyorar a vida nel llugar. Enguano atendemos a os movementos sociales y políticos con concencia popular qu’anovan cuas súas dinámicas y volven, precisamente, a un xeito d’autoxestión asomeñao al das festas populares pr’avanzar nel sou propósito tresformador.
Hai tres pilares que sostéin a Noite Celta: a súa querencia polas formas xinxellas que nun xebran el propósito primeiro, el autoxestión y a independencia (¿ou dependencia del pueblo?). Parece apropiao citar a José Afonso y acordarnos da Revolución dos Craveles: “O povo é quem mais ordena”.
Queda claro qu’a Noite Celta de Porcía é úa periferia cultural porque resiste núa das zonas máis esqueicidas d’Asturias, gracias al llabor del pueblo y, en particular, del Asociación Alameda, que trabayan a estaxo. Pensar el futuro das festas populares nos pueblos implica, necesariamente, pensar qué futuro queremos pral rural. Y esto nun se fai dende as ciudades, esto é un llabor que ten que ser asumido dende el territorio. ¿Vamos deixar tamén que mercantilicen as festas populares? ¿Queremos pueblos de foto y sin vida? A Noite Celta lleva, desque botóu andar, na lluita pol futuro qu’einda espera.
